ฉันไม่รู้..ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไป
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
ทำไมถึงพูดอะไรแบบนั้นออกมา
ทำไมไม่มาคุยกันให้เข้าใจ

ร้องไห้อีกแล้ว
ไอ้น้ำใสๆที่มันออกมาจากตา
มันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับฉัน
ฉัน..เกลียดมัน ไม่อยากเห็นมันอีก
มันก็ยิ่งรู้ว่าฉันเกลียด ยิ่งไหลออกมามากมาย
อายตัวเองในกระจกที่กำลังมอง
อายใจตัวเองที่ถามแต่คำถามซ้ำๆ
ทำไมเค้าถึงเป็นแบบนั้น..

เหนื่อยนะ
เหนื่อย
ฉันเหนื่อย..

เธอจะรู้มั้ยว่าฉันห่วงเธอมากแค่ไหน
ถ้าเดินจากไปเธอจะต้องอยู่เพียงคนเดียว
ฉันมาเห็นเธอเป็นแบบนั้นไม่ได้..
รักจนเกินพอดีของฉันมันหาอะไรมาวัดยากเหลือเกิน
แต่ฉัน..รู้สึกนะ
ว่ามันเกินพอดีจนไปถึงจุดที่รักจนทุกข์

แล้วฉันควร..ทำยังไงดีละ..